close

  • Polsce – służyć, Europę – tworzyć, Świat – rozumieć

     

  • REPATRIACJA

  • Repatriacja czyli powrót do Ojczyzny osób pochodzenia polskiego jest jednym ze sposobów nabycia polskiego obywatelstwa. Prawo to przysługuje wyłącznie osobom, które nie posiadają polskiego obywatelstwa, a pragną przesiedlić się na stałe do Rzeczypospolitej Polskiej.

     

    Rząd RP traktuje prowadzenie akcji repatriacyjnej jako spełnienie moralnego obowiązku wynagrodzenia historycznych krzywd Rodakom pochodzącym głównie z terenów azjatyckiej części byłego ZSRR. Ustawa o repatriacji ma umożliwić powrót do kraju tym osobom, bądź ich przodkom, które na skutek deportacji, zesłań i innych prześladowań narodowościowych i politycznych nie mogły się w Polsce nigdy osiedlić.

     

     

    Zasady repatriacji określa Ustawa z dnia 9 listopada 2000 roku O repatriacji (Dz. U. z 2004 r. Nr 53, poz. 532). Wiza wjazdowa w celu repatriacji może być wydana osobie polskiego pochodzenia, która przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. do dnia 1 stycznia 2001 roku zamieszkiwała na stałe na terytorium obecnej Republiki Armenii, Republiki Azerbejdżańskiej, Republiki Gruzji, Republiki Kazachstanu, Republiki Kyrgyskiej, Republiki Tadżykistanu, Republiki Turkmenistanu, Republiki Uzbekistanu albo azjatyckiej części Federacji Rosyjskiej.

     

     

    Zgodnie z tymi zasadami za repatrianta uznaje się osobę, która deklaruje narodowość polską i spełnia łącznie następujące warunki:

    - co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków, albo dwoje pradziadków było narodowości polskiej,
    - wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

     

     

    Za osobę polskiego pochodzenia uznaje się także osobę, która deklaruje narodowość polską i spełnia łącznie następujące warunki:

    - posiadała ona w przeszłości obywatelstwo polskie lub co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków posiadało obywatelstwo polskie,
    - wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

     

    Ponadto za osobę polskiego pochodzenia uznaję się osobę, która deklaruje narodowość polską i spełnia łącznie następujące warunki:

    - co najmniej jedno z jej rodziców lub dziadków albo dwoje pradziadków potwierdziło swoją przynależność do Narodu Polskiego przez, w szczególności, pielęgnowanie polskich tradycji i zwyczajów,
    - wykaże ona swój związek z polskością, w szczególności przez pielęgnowanie polskiej mowy, polskich tradycji i zwyczajów.

     

     

    W procesie repatriacji podstawowe znaczenie mają dokumenty potwierdzające polskie pochodzenie kandydata na repatrianta. Powinny być one wydane przez polskie władze państwowe lub kościelne, a także przez władze byłego ZSRR i dotyczyć wnioskodawcy, jego rodziców, dziadków lub pradziadków. W szczególności mogą to być: dokumenty potwierdzające tożsamość, akty stanu cywilnego (akt urodzenia, zawarcia małżeństwa, zgonu) lub ich poświadczone odpisy, metryki chrztu poświadczające związek z polskością, inne rodzinne lub rodowe dokumenty, dokumenty potwierdzające odbycie służby wojskowej w Wojsku Polskim zawierające wpis informujący o narodowości polskiej, dokumenty potwierdzające fakt deportacji lub uwięzienia, represji, prześladowania osoby ze względu na jej polskie pochodzenie, o rehabilitacji zawierające wpis informujący o jej narodowości polskiej, dokumenty tożsamości lub inne dokumenty urzędowe zawierające wpis informujący o narodowości polskiej.

     

     

    Należy podkreślić, że uznanie polskiego pochodzenia związane jest nie tylko z posiadaniem dokumentów potwierdzających pochodzenie rodziców, dziadków i pradziadków. Zależy ono również od potwierdzenia związków z polskością kultywowanych w rodzinie, znajomości języka polskiego, wiedzy o Polsce, jej kulturze i stanie współczesnym. Rozmowa w języku polskim z konsulem służy również przedstawieniu uzasadnienia zamiaru osiedlenia się w Polsce.

     

     

    Wiza wjazdowa w celu repatriacji do Polski ważna jest przez okres 12 miesięcy od daty jej wydania.

     

     

    Osoba wjeżdżająca do Polski w ramach repatriacji nabywa obywatelstwo polskie z chwilą przekroczenia granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

     

     

    Wykaz niezbędnych dokumentów w celu wydania wizy repatriacyjnej:

    1) wniosek o wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji,
    2) dokumenty potwierdzające polskie pochodzenie,
    3) dokumenty potwierdzające warunki do osiedlenia się w Polsce,
    4) zaświadczenie o braku zadłużenia z tytułu zobowiązań podatkowych,
    5) zaświadczenie o niekaralności,
    6) kserokopia paszportu,
    7) 2 x jednakowe kolorowe fotografie formatu paszportowego,
    8) inne dokumenty wskazane przez konsula.

     

     

    Wydanie wizy wjazdowej w celu repatriacji możliwe jest dopiero po przedstawieniu przez kandydata na repatrianta tzw. warunków do osiedlenia się w Polsce (zaproszenia), tj. gwarancji zawierających zapewnienie otrzymania mieszkania i posiadania źródła utrzymania w Polsce oraz ewentualnie deklaracji pomocy organizacyjnej lub finansowej przez okres pierwszych 12 miesięcy pobytu w Polsce.

     

     

    Oświadczenie podmiotu zapraszającego powinno zawierać wskazanie lokalu mieszkalnego, formę jego udostępnienia oraz wskazanie źródeł utrzymania w Polsce. W formie uchwały rady gminy może być ono wystosowane przez gminę (lokalny organ władzy samorządowej), bądź w formie aktu notarialnego przez najbliższą rodzinę kandydata na repatrianta (małżonek, rodzice, rodzeństwo lub dzieci wnioskodawcy), a także przez osobę prawną (np. stowarzyszenie, fundację, parafię itp). Ponadto oświadczenie takie, również w formie aktu notarialnego, sporządzić może jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej mająca siedzibę w Polsce.

     

     

    Dowód potwierdzający źródła utrzymania nie jest wymagany jedynie od osób, którym przysługują uprawnienia emerytalne lub rentowe w rozumieniu przepisów emerytalnych i rentowych w Rzeczypospolitej Polskiej. W odniesieniu do osób starszych dowodem potwierdzającym zapewnienie warunków do osiedlenia się może być uchwała rady powiatu zobowiązująca starostę do zapewnienia miejsca w domu pomocy społecznej na terenie danego powiatu.

     

     

    Wiza wjazdowa w celu repatriacji nie może być wydana osobie, która:

    1) nie posiada polskiego pochodzenia,

    2) utraciła obywatelstwo polskie nabyte w drodze repatriacji na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2000 roku,

    3) repatriowała się z terytorium Polski na podstawie umów repatriacyjnych zawartych w latach 1944 - 1957 z republikami byłego ZSRR,

    4) w czasie pobytu poza granicami Polski działała na szkodę podstawowych interesów Polski,
    5) uczestniczyła lub uczestniczy w łamaniu praw człowieka .

     

    Drukuj Drukuj Podziel się treścią: